Πόλεμος & Θρησκεία

5 01 2010

«Πόλεμος πατήρ πάντων» από τη μια, »η θρησκεία είναι το όπιο των λαών» από την άλλη…

Ο συνδυασμός και των δύο έχει αποδειχθεί κυριολεκτικά εκρηκτικός!

Με το δεύτερο, δεν είχα ποτέ καλή σχέση.

Από μικρός ένοιωθα και έβλεπα περίεργα πράγματα σχετικά με την θρησκεία, τα οποία επιβεβαιώθηκαν όταν μεγάλωσα.

Με τον πόλεμο ήταν αλλιώς. Έπαιζα σαν όλα τα παιδάκια, είχαμε όλων των ειδών τα όπλα, φτιάχναμε δικά μας τόξα και, γενικώς κινδυνεύαμε χωρίς να το ξέρουμε…

Είχαμε όμως τις παραστάσεις να μας οδηγήσουν εκεί. Ταινίες, σειρές στην τηλεόραση (Combat) και ένα σωρό.

Μεγαλώνοντας, άρχισα να αλλάζω γνώμη για το θέμα, βλέποντας ανθρώπους να τσακώνονται, όπου την αίσθηση του άγριου διαδέχτηκε εκείνη του γελοίου. Αυτό έγινε όταν βρέθηκα σε ένα τσακωμό, όπου δύο κυρίως (οι υπόλοιποι ακολούθησαν, δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί, αντί δηλαδή να τους χωρίσουν) τύποι ήρθαν στα χέρια, βγήκαν από το μαγαζί που βρισκόντουσαν και συνέχισαν εκεί, έξω, στο δρόμο…

Το θέαμα ήταν απερίγραπτο (θα προσπαθήσω πάντως): Χτυπιόντουσαν και στροβιλιζόντουσαν (όταν δεν πετύχαιναν το στόχο), πέφταν κάτω και συνέχιζαν, γύρω τους άλλοι κάνανε τα ίδια περίπου, μέχρι που ήρθε η Αστυνομία, όπου και έγινε το εκπληκτικό: Οι δύο τύποι αγκαλιαστήκαν και φύγανε, όπως δύο φιλαράκια που είχαν καιρό να τα πούνε μετά από ένα καφφέ ή ποτό..!

Δεν πίστευα στα μάτια μου, αν και κατάλαβα ότι το κάνουν για να μην τους δουν καλά οι Αστυνομικοί και τους συλλάβουν.

Από τότε έχει καρφωθεί στο μυαλό μου ότι ο τσακωμός είναι από τα πιο ηλίθια πράγματα στον κόσμο, ο δε πόλεμος (τσακωμός σε ευρύτερη κλίμακα) το ίδιο και χειρότερο…

Εϊναι πραγματικά ο πιο καταστροφικός τρόπος να λύνει κανείς τις διαφορές του, δεδομένου ότι μόνο απώλειες ακολουθούν.

Ειδικά στον πόλεμο, οι απώλειες είναι τεράστιες. Από τις ζωές που χάνονται ως τις οικονομικές.

Σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο, οι απώλειες και οι ζημιές πέρα από θανάτους και τραυματισμούς, αναπηρίες κλπ., είναι και σε όλους σχεδόν τους επιζήσαντες, αφού επιστρέφουν με μόνιμες ψυχολογικές βλάβες.

Και βέβαια, στο τέλος και οι δύο πλευρές είναι χαμένες, ανεξάρτητα από το ποιος θεωρείται νικητής.

Αφού ο συνολικός πλούτος μειώνεται, τι νόημα έχει το ποιος θα εκμεταλλεύεται τα διεκδικούμενα;

Εκεί βρίσκεται και η ηλιθιότητα κατά τη γνώμη μου.

Δεν προσπαθώ να το παίξω »ειρηνιστής», αλλά αν το δούμε πιο ψύχραιμα, είναι σαν το ανέκδοτο  όπου δύο φίλοι ανοίξαν καφφενεία  αντικρυστά (για να μην χάνουν πελάτες από κανένα μέρος του δρόμου) και, μέχρι να αρχίσει να έρχεται η πελατεία ο ένας ήταν πελάτης του άλλου, μέχρι που οι καφφέδες τελείωσαν, αλλά τα χρήματα που είχαν (μείον εκείνα της επένδυσης) απλώς αλλάζαν ταμεία, παραμένοντας τα ίδια…

Αν φανταστούμε δηλαδή τι θα επακολουθήσει μία σειρά διαδοχικών πολέμων, θα έρθουμε αντιμέτωποι με την εικόνα της απόλυτης καταστροφής και κανένα, μα κανένα όφελος.

Και ερχόμαστε στη θρησκεία.

Όχι σε κάποια συγκεκριμένη, αφού είναι όλες το ίδιο (παραμύθι), με άλλα ονόματα (που σημαίνουν το ίδιο βέβαια, σε διαφορετικές γλώσσες).

Οι πόλεμοι είχαν άλλα κριτήρια (αφορμές) παλιότερα, με επικρατέστερο εκείνο της επιβίωσης.

Αργότερα, με τον πολιτισμό, τα κριτήρια έγιναν οικονομικά. Αλλά το χειρότερο κατά τη γνώμη μου είναι εκείνο της (δήθεν) διάδοσης μιας θρησκείας και του »εκπολιτισμού» των »αγρίων». Ήρθαν τα ήμερα δηλαδή και έσφαξαν τα άγρια!

Στο όνομα της θρησκείας λοιπόν έχουν γίνει οι περισσότερες και αγριότερες σφαγές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Μήπως όμως και εδώ τα κριτήρια είναι οικονομικά;

Μήπως οι θρησκείες, έχοντας εξελιχθεί (αν δεν ήταν από την αρχή έτσι) σε επιχειρησιακού τύπου οργανώσεις με εξουσιαστικές ιδιότητες είναι ίδιες και χειρότερες κι από τις χειρότερες κυβερνήσεις;

Μήπως ο εκφοβισμός και η κινδυνολογία που ενσωματώνουν στη διδασκαλία τους δεν διαφέρουν και τόσο από τα απολυταρχικά καθεστώτα ή τις χούντες που έχουμε γνωρίσει μέχρι τώρα;

Μήπως είναι χειρότερο που όλο αυτό γίνεται για/με την υποτιθέμενη αγάπη ενός φιλέσπλαχνου Θεού;

Πόσο ακόμα μπορούμε να ανεχόμαστε την υποκρισία των »αντιπροσώπων» του οποιουδήποτε θεού;

Για πόσο ακόμα θα στέλνουμε τα παιδιά μας να σκοτώνονται ώστε κάποιοι να κάθονται σε αναπαυτικές και καλοπληρωμένες πολυθρόνες και να αυτοανάγονται σε »ελευθερωτές» ή υποστηρικτές της δικαιοσύνης;

Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να ξυπνήσουμε;

Advertisements

Ενέργειες

Information

6 Σχόλια

5 01 2010
6 01 2010
Αόρατη Μελάνη

Πρόσφατα έκανα διάφορες σκέψεις σε σχέση με τη θρησκεία και τον πόλεμο. Αυτό που συμβαίνει, νομίζω, είναι ότι η θρησκεία έχει την ιδιότητα να συσφίγγει τους δεσμούς μιας ομάδας περισσότερο από κάθε άλλη κοινωνική δραστηριότητα, ενώ ταυτόχρονα προτείνει κάποια ιδανικά στα οποία μπορεί να εστιαστεί ο ενθουσιασμός. Για τους λόγους αυτούς προσφέρεται περισσότερο από κάθε τι άλλο για την πρόκληση φανατισμού, και για αυτό χρησιμοποιήθηκε από τους πολεμοκάπηλους κάθε εποχής ως μέσον χειραγώγησης των λαών.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε ότι «φταίει» αυτή καθαυτή η θρησκεία. Οι πόλεμοι γίνονται, κατά τη γνώμη μου, επειδή η ανθρώπινη φύση είναι επιθετική, και οι διάφορες ομάδες (φυλές, έθνη) μάχονται η μία την άλλη από ένα φυσικό ορμέμφυτο, όπως έκαναν ίσως πριν ακόμη γίνουν άνθρωποι, όπως κάνουν σήμερα οι ομάδες των χιμπατζήδων.

Η θρησκεία, νομίζω, είναι απλώς μια πρόφαση και ένα μέσο χειραγώγησης, ένα ψυχολογικό όπλο αν θέλεις, αλλά δεν είναι η αιτία του πολέμου.

6 01 2010
emilofcrete

Φυσικά και δεν είναι η αιτία.
Γι αυτό έγραψα »όπως έχουν εξελιχθεί…»
Από ποιους άλλους; Από τους ανθρώπους, τους ταγούς της φυσικά.
Αυτή καθεαυτή η -κάθε- θρησκεία είναι ένας μύθος και μάλιστα ο ίδιος με παραλλαγές.
Όσο για τα ορμέμφυτα, είναι πολλά, όπως και το κυνήγι, αλλά στη σημερινή κοινωνία είναι περιττό, αφού »καλλιεργούμε» και την ζωική τροφή μας, γι αυτό και θεωρώ μπούρδα αυτό που λένε οι κυνηγοί για να δικαιολογήσουν το ‘σπορ’ τους…
Και το σεξ είναι ορμέμφυτο, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που δεν το χρησιμοποιούν ως πρόφαση για τις »κουτσουκέλες» τους (μου έτυχε και είναι στη φύση μου, τι να κάνω;)…
Υποτίθεται ότι ο πολιτισμός μας έχει φέρει σε ένα άλλο επίπεδο και έχουμε καταθέσει τα ρόπαλα, συνεπώς εκείνοι που επιμένουν να τα κραδαίνουν μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ‘πρωτόγονοι’ (με την κακή έννοια).

14 01 2010
Panoukos

«Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», έγραψε ο Clausewitz. Αυτό σημαίνει οτι, η Πολιτική, οι πολιτικοί θεσμοί-σε καιρό «ειρήνης»-επιδιώκουν την αύξηση της ισχύος τους (επίτευξη κοινωνικο-πολιτικών σκοπών) και όταν βρεθούν σε αδιέξοδο, πολεμούν (last resort).

Η μόνη αναγκαία συνθήκη για πόλεμο είναι η ύπαρξη μίσους (first blood). Χωρίς μίσος δεν πολεμάς (έλλειψη μαχητικότητας), γιαυτό και θρέφεται απο την Πολιτική (που θέλει να επιτύχει τους σκοπούς της).

Μονο στον πόλεμο συναντώνται οι μέγιστες τιμές συναισθηματικής αγάπης (αυτοθυσίας) και συναισθηματικού μίσους (φόνος).

Το «πόλεμος πατήρ πάντων εστί» που παρέθεσες σημαίνει οτι τα δύο άνωθεν συναισθήματα είναι που στις μέγιστες τιμές τους παράγουν πολιτισμό-απο τους ανθρώπους.

Και τα δύο συναισθήματα κατασκευάζονται, καλλιεργούνται, μονοπωλούνται, και προωθούνται (εν καιρώ «ειρήνης») απο τη Θρησκεία.
Μόλις ολοκληρωθεί-ή καταστραφεί- η παραγωγή πολιτισμού, θα παύσει και η καλλιέργεια, παραγωγή των παραπάνω συναισθημάτων.

Και στις δυο περιπτώσεις, η Θρησκεία θα είναι η τελευταία που θα κλείσει την πόρτα (ως η πρώτη που την άνοιξε), ως αυτοκαταργώμενη.

Ναι, υπονοώ οτι η Θρησκεία είναι αυτή που ταυτόχρονα λέει «Αγαπηθείτε/Μισηθείτε» και έχει λόγους χιλιάδων ετών να το κάνει αυτό.
Κεντρικός Πυλώνας στη Θρησκεία είναι η Γυναίκα.

14 01 2010
emilofcrete

Αγαπητέ Πανούκο, το »πόλεμος πατήρ πάντων» σημαίνει και άλλα πολλά, όπως ότι για χάρη του πολέμου δημιουργούνται και εξελίσσονται πάρα πολλά πράγματα ,αλλά για »κακό σκοπό» όμως…
Διαφωνώ στην παραγωγή πολιτισμού από αυτοθυσία ή/και φόνο, όπως και στο ότι μονοπωλούνται από τη θρησκεία.
Νομίζω ότι σχεδόν την κολακεύουμε…
Η κάθε θρησκεία αρχικά προβάλλει ένα παραμύθι, αλλά είναι εκείνοι που τις ελέγχουν και ο τρόπος που μέσω της θρησκείας ελέγχουν τους πιστούς που έχει αυτά τα αποτελέσματα…
Μιλάμε για ένα »ποίμνιο-φυτό» που καθοδηγείται και καλλιεργείται.
Ο πολιτισμός δεν έχει καμμία σχέση με την παραγωγή των αισθημάτων που αναφέρεις, τα οποία μάλιστα δεν βρίσκω να συνδέονται με κάποιο τρόπο.
Η αυτοθυσία δηλαδή μπορεί να γίνει για πολλούς λόγους και ο φόνος το ίδιο…
Η θρησκεία από την άλλη δεν αυτοκαταργείται.
Για να καταργηθεί πρέπει να ολοκληρωθεί ο πολιτισμός σε επίπεδο παιδείας (όπως γίνεται σε πραγματικά πολιτισμένες χώρες, που βλέπουμε τα ποσοστά θρησκευόμενων να μειώνονται σημαντικά) και να αποτελούν σαφώς ιστορικό αντικείμενο και όχι μεταφυσικού (ή, όπως στη χώρα μας -ακόμα χειρότερα- προσυλητιστικού) χαρακτήρα.
Οι λόγοι -όχι της θρησκείας αλλά των ιερατείων- καλλιέργειας διαφόρων αισθημάτων είναι καθαρά πολιτικοί, επιβολής εξουσίας στο ποίμνιο και τίποτα καλύτερο.
Η δε γυναίκα στη θρησκεία -αφού είναι καθαρά αντρική υπόθεση- είναι εντελώς υποβαθμισμένη ( η θέση της), αφού όλες οι θρησκείες είναι μισογύνικες, ρατσιστικές και, το απίθανο είναι, που οι γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό θρησκευόμενων, κάτι που ποτέ μου δεν κατάλαβα…

29 01 2010
dtango

Emil, σίγουρα θα είδες τους παρακάτω στίχους στο φόρουμ. Τους επαναλαμβάνω όμως εδώ επειδή είναι διαχρονικοί και γιατί περικλείουν όλα όσα πιστεύω για τον πόλεμο. Για την θρησκεία βέβαια δεν λέω τίποτα!!

But war is a game, which,
Were their subjects wise,
Kings would not play at.

William Cowper 1731- 1800

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: